تبلیغات
شعر سپید ( شعر درگیر ) - دلتنگ شما خواهم بود

شعر سپید ( شعر درگیر )

دلتنگ شما خواهم بود

پنجشنبه 3 آبان 1386

 

 

                           دلتنگ  شما خواهم بود

 

در این لحظه ها که نمی دانم چه خواهد شد دلم سخت در آشوب است تمام جمله هاو واژه ها را به یاری طلبیده ام تا مگر بتوانم با شما دوستان که به بودنتان عادت داشتم تا فرصتی دیگر خداحافظی کنم باور کنید به زبان آوردن این جمله برایم سخت است اما شرایط در حال حاضر برایم بسیار تنگ است مشکلات کاری و معشیتی عرصه را چنان تنگ کرده است که چاره ای جز غیبتی کوتاه یا طولانی ندارم نمی دانم راهی که در پیش گرفته ام تا چه زمان مرا به خود مشغول خواهد ساخت اما می دانم که حداقل تا دو سه ماه از ایجاد پست جدید محروم خواهم بود اما همچنان به وبلاگهای دوستان خواهم آمد و اگر امکاناتی باشد نظری نیز خواهم نوشت و در بخش نظرات همین پست نیز با دوستان کما بیش سخن خواهم گفت اندوهم از این است که دست بازی گر چرخ گردون چه بازی دیگری برایم تدارک دیده است عمری ست که عروسک خیمه شب بازی تقدیر بوده ام و بارها تا آستانه ی حذف از نمایش زندگی به پیش رانده است و این بار مرا به سمتی می کشاند که برایم سخت دوری عزیزانم درد آور است . بریدن از دیار و تن سپردن به امواج خروشان حیات بی آنکه بدانی این کشتی تو را به کجا خواهد کشاند سخت است آنچنان که تاکنون امیدوار روزهای بهتر بوده ام همچنان نیز امیدوارم .  شاید تقدیر من نیز چنین باشد که مجال لختی نفس کشیدن برایم محیا نباشد . یا چه می دانم شاید راهی که در پیش گرفته ام مرا به سرمنزل آسایش رهنمون کند به هر حال امیدوارم که فراغ عزیزانم به طول نکشد و بتوانم در کنار کسانی که دوستشان دارم باشم .  نمی دانم – حتی تصویر درستی از موقعیت فردایم ندارم . من قول می دهم که همیشه به یاد عزیزانم باشم و در هر کجا که هستم به نام ایرانی از جا برخیزم تا مگر دوباره در آغوش وطن گریه های غربتم را سر دهم موفق و پیروز باشید .

 

                                      دوستار همه ی ایران و ایرانی                                                  بهروز عرب زاده ب وفا

                                                                  

                                                               

 

 

 

                                    یادت هست ؟

 

 

 

به شوق بخواهمت

 

                   خیابان چندم بود

 

                                یادت هست ؟

 

پنجره های کوچه ایتان به عشق خندید

 

 آنسان که من

 

              تنگ کوچه ها تان می فشارم هنوز

 

           ***

 

ساده بودیم

 

          مثل قاصدک ها

 

هراز گاهی که باد عشوه ی خویش

 

روی دفتر های مشق می نشاند

 

{و دختری روسری خود را حیا می کرد }

 

 

امتحان بود و مدرسه

 

گوشه چشمی  که حرف های نگفته را سخن می کرد

 

می آمدیم و شب برای ما قروق بود ستاره ها

 

و صبح

 

       دست گریسته های ما

 

قاصدک ها را به اشتراک خود نیاز می کرد

 

گاه در خیابان های لویزان

 

                               5 ریالی مردیم

 

نوشابه و کیک عشق را قسمت می کرد

 

 

 

 اما حالا

 

          من از اسکناس های صد دولاری که هی پیتزا را قورت می دهند

 

تا تو بیائی و عشق

 

                     در سطل آشغال تف بشود

 

                                                      دلم می گیرد

 

در این کافه های مسموم نمی شود دوستت داشت

 

این همه چرب

 

             مسخ که می شوی میان رنگ ها

 

عزیزم

 

      به اشتیاق بیستون

 

   شیرین نمی شود در این کافه های مسموم

 

حالا ریتم های قرمز تند را که افطار می کنی

 

                        ***

 

سیاه آمده ام

 

                 باشد

 

                         تو می گوئی

 

اما به شوق بخواهمت

 

                       خیابان چندم بود

 

                                         یادت هست ؟

 

                                                  

 

                                                          بهروز عرب زاده

                                                               ب . وفا

 

        



[ پنجشنبه 3 آبان 1386 - 01:10 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]