تبلیغات
شعر سپید ( شعر درگیر )

شعر سپید ( شعر درگیر )

دلتنگ شما خواهم بود

پنجشنبه 3 آبان 1386

 

 

                           دلتنگ  شما خواهم بود

 

در این لحظه ها که نمی دانم چه خواهد شد دلم سخت در آشوب است تمام جمله هاو واژه ها را به یاری طلبیده ام تا مگر بتوانم با شما دوستان که به بودنتان عادت داشتم تا فرصتی دیگر خداحافظی کنم باور کنید به زبان آوردن این جمله برایم سخت است اما شرایط در حال حاضر برایم بسیار تنگ است مشکلات کاری و معشیتی عرصه را چنان تنگ کرده است که چاره ای جز غیبتی کوتاه یا طولانی ندارم نمی دانم راهی که در پیش گرفته ام تا چه زمان مرا به خود مشغول خواهد ساخت اما می دانم که حداقل تا دو سه ماه از ایجاد پست جدید محروم خواهم بود اما همچنان به وبلاگهای دوستان خواهم آمد و اگر امکاناتی باشد نظری نیز خواهم نوشت و در بخش نظرات همین پست نیز با دوستان کما بیش سخن خواهم گفت اندوهم از این است که دست بازی گر چرخ گردون چه بازی دیگری برایم تدارک دیده است عمری ست که عروسک خیمه شب بازی تقدیر بوده ام و بارها تا آستانه ی حذف از نمایش زندگی به پیش رانده است و این بار مرا به سمتی می کشاند که برایم سخت دوری عزیزانم درد آور است . بریدن از دیار و تن سپردن به امواج خروشان حیات بی آنکه بدانی این کشتی تو را به کجا خواهد کشاند سخت است آنچنان که تاکنون امیدوار روزهای بهتر بوده ام همچنان نیز امیدوارم .  شاید تقدیر من نیز چنین باشد که مجال لختی نفس کشیدن برایم محیا نباشد . یا چه می دانم شاید راهی که در پیش گرفته ام مرا به سرمنزل آسایش رهنمون کند به هر حال امیدوارم که فراغ عزیزانم به طول نکشد و بتوانم در کنار کسانی که دوستشان دارم باشم .  نمی دانم – حتی تصویر درستی از موقعیت فردایم ندارم . من قول می دهم که همیشه به یاد عزیزانم باشم و در هر کجا که هستم به نام ایرانی از جا برخیزم تا مگر دوباره در آغوش وطن گریه های غربتم را سر دهم موفق و پیروز باشید .

 

                                      دوستار همه ی ایران و ایرانی                                                  بهروز عرب زاده ب وفا

                                                                  

                                                               

 

 

 

                                    یادت هست ؟

 

 

 

به شوق بخواهمت

 

                   خیابان چندم بود

 

                                یادت هست ؟

 

پنجره های کوچه ایتان به عشق خندید

 

 آنسان که من

 

              تنگ کوچه ها تان می فشارم هنوز

 

           ***

 

ساده بودیم

 

          مثل قاصدک ها

 

هراز گاهی که باد عشوه ی خویش

 

روی دفتر های مشق می نشاند

 

{و دختری روسری خود را حیا می کرد }

 

 

امتحان بود و مدرسه

 

گوشه چشمی  که حرف های نگفته را سخن می کرد

 

می آمدیم و شب برای ما قروق بود ستاره ها

 

و صبح

 

       دست گریسته های ما

 

قاصدک ها را به اشتراک خود نیاز می کرد

 

گاه در خیابان های لویزان

 

                               5 ریالی مردیم

 

نوشابه و کیک عشق را قسمت می کرد

 

 

 

 اما حالا

 

          من از اسکناس های صد دولاری که هی پیتزا را قورت می دهند

 

تا تو بیائی و عشق

 

                     در سطل آشغال تف بشود

 

                                                      دلم می گیرد

 

در این کافه های مسموم نمی شود دوستت داشت

 

این همه چرب

 

             مسخ که می شوی میان رنگ ها

 

عزیزم

 

      به اشتیاق بیستون

 

   شیرین نمی شود در این کافه های مسموم

 

حالا ریتم های قرمز تند را که افطار می کنی

 

                        ***

 

سیاه آمده ام

 

                 باشد

 

                         تو می گوئی

 

اما به شوق بخواهمت

 

                       خیابان چندم بود

 

                                         یادت هست ؟

 

                                                  

 

                                                          بهروز عرب زاده

                                                               ب . وفا

 

        



[ پنجشنبه 3 آبان 1386 - 01:10 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

بیوگرافی استاد حسین آونی شاعر ی از ترکیه

دوشنبه 16 مهر 1386

                    شاعری زیر درخت چنار

زیر درخت چنار 520 ساله ی مسجد جامع بایزید استانبول، در جائی که درب ورودی بازار صحافان و کتاب فروشان بازار سنتی استانبول ، قرار دارد هنرمندی زندگی می کند که 43 سال است روزگار خود را با درخت چنار کهنسال به اشتراک گذاشته است .

استاد حسین آونی Hossein avni dede   شاعر ترک زبانی ست که 43 سال است زیر درخت چنار مشغول فروختن کتاب های شعر است . وی که حدود 28 سا ل است ریش خود را کوتاه نکرده است ، اکنون با ریشی به درازای 50 سانت همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد . او چنان با درخت کهنسال در هم آمیخته که جزو لاینفک حیات درخت محسوب می شود .

امروز درخت چنار بخاطر استاد حسین آونی و استاد حسین آونی بخاطر درخت چنار محبوبیتی یافته اند که توریست های همه ی کشور های جهان بدون انداختن عکسی یادگاری با آنان به کشورشان مراجعت نمی کنند شخصیت های مختلفی در سطح جهان و روزنامه های زیادی در خصوص وی مطلب نوشته و به معرفی نامبرده اقدام کرده اند از قرار معلوم نوشته هایش نیز به چند زبان دنیا ، از جمله انگلیسی و ژاپونی و ... ترجمه شده است .

در سفر اخیری که به شهر تاریخی و باستانی استانبول داشتم زیر همان درخت چنار با وی آشنا

 

 

 


ادامه مطلب
[ دوشنبه 16 مهر 1386 - 06:10 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

تقدیر و تشکر از دوستانی که در مورد نامه ی یک هنرمند به رئیس جمهور اعلام نظر فرمودند

یکشنبه 1 مهر 1386

      سپاس و درود به همه ی دوستانی که اعلام نظر فرمودند

یکماه و چند روز پیش بود که تصمیم به انتشار نامه ی سرگشاده خطاب به رئیس جمهوری احمدی نژاد را گرفتم . بی شک برای نسل من که بهترین ایام نوجوانی و جوانی خود را در بدترین شرایط اجتماعی و اقتصادی ایران گذرانده است دل بستن به پاسخ و عکس العمل مثبت از جانب مسوولین به چنین نوشته هائی جز سنگ انداختن در سیاهی نیست .

ما نسل طوفان زده ای هستیم که از بحران های بسیار تنی رنجور و روانی افسرده

لطفا ادامه ی مطلب را در زیر کلیک کنید

 

 


ادامه مطلب
[ یکشنبه 1 مهر 1386 - 09:09 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

نامه ی سرگشاده به مناسبت هفته ی دولت

شنبه 3 شهریور 1386

 

 

   با درود به بازدید کننده گان محترم و دوستان هنرمند

 

نامه ی سر گشاده ی یک هنرمند به ریاست جمهوری احمدی نژاد

بازتاب تلاش ها و خواست های بسیاری از دوستان و هنرمندان

است . که اشخاص مختلف و از مجراهای متعدد به مسوولین محترم

کشور اعلام شده است . و متاسفانه مورد بی مهری و عدم توجه

قرار گرفته است . لذا از شما هموطنان ارجمند که با درخواست های

آن موافقت می فرمائید خواهشمندم ضمن اعلام حمایت خود  در

قسمت اعلام نظر نسبت به لینک آن و معرفی به سایر دوستان اقدام

نموده و ما را در مسیری که پیش گرفته ایم راهنمائی و حمایت –

فرمائید . بدیهی ست که نظرات و حمایت شما عزیزان در جهت

تاثیر گذاری نامه ی فوق الذکر موءثر خواهد بود .

این نامه در وبلاگ های زیر قابل مشاهده است .

http://behroozarabzadeh.blogfa.com

http://dastan55k.mihanblog.com

http://siasetemen.persianblog.ir

http://bvafa.mihanblog.com

 

      

                             با تقدیم احترام

                        بهروز عرب زاده ب وفا



[ شنبه 3 شهریور 1386 - 02:08 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

نامه ی سرگشاده ی یک هنرمند به رئیس جمهوری احمدی نژاد

شنبه 3 شهریور 1386

 

 

    نامه ی سر گشاده ی یک هنرمند به رئیس جمهور احمدی نژاد

 

جناب آقای رئیس جمهور – از آن جائی که می دانم درد نامه ی اینجانب بغیر از انتشار سرگشاده ی

آن از طریق اینترنت – از مجراهای دیگر به دستتان نخواهد رسید – لذا بر آن شدم با استناد به

فریضه ی امر به معروف و نهی از منکر – مطالب خود را بصورت فهرست وار به عرض تان

برسانم – نخست خواهشمندم به متن این خبر که نقل قولی ست از رونامه ی اعتماد ملی پنجشنبه

14 تیر ماه 1386 شماره ی 404 صفحه ی 16 ادب و هنر توجه فرمائید .

خود کشی یک هنرمند به خاطر فقر مالی

اعتماد ملی : محمد رضا قنبری استاد خوشنویسی و از فعالان عرصه ی فرهنگی که چندی پیش به

دلیل فشار شدید مالی اقدام به خودکشی کرده بود – روز گذشته در بیمارستان سجاد تهران در

گذشت . همسر این هنرمند روز گذشته با تائید خبر مرگ همسر خود در مورد وضعیت پیش آمده

به اعتماد ملی گفت : (( متاسفانه همسرم به جهت مشکلاتی که برایش پیش آمده – اقدام به این

کار کرد . او تحت فشار شدید مالی بود و حتی دو ماه آخر عمرش را در پارک می خوابید – با این

حال هیچ مسوول یا نهادی به خواسته های او پاسخ نداد . )) همچنین سهراب هادی از دوستان

زنده یاد قنبری که از نزدیک در جریان وضعیت این هنرمند قرار داشت – گفت : (( من سه ماه

پیش به منزلش رفتم . گویا صاحب کارش فشار می آورد و در فقر مالی شدید به سر می برد .

حتی از طرف فرهنگستان هنر گزارشی تهیه کردم – تا اینکه امروز متوجه مرگ او شدم ))

گاهی برای نوشتن در می مانی که چه بنویسی و از کدامین  سوی به تاریکی این ظلمات هجوم

آوری . از کدامین درد بنویسی و از کدامین روزنه به امیدواری چشم دوزی .

گاهی خبر ها ئی که می شنوی یا چیز هائی که در اطرافت اتفاق می افتد – چنان هولناک و

سنگین است که شانه هایت زیر بار آن تو را تا مدت ها از نوشتن باز می دارد .

و آنگاه که خود را باز می یابی – ننوشتن را خیانتی بزرگ می بینی . گناه آنان که می دانند و

نمی گویند – می توانند و نمی کنند – نابخشودنی ست .  جریان ذهنت که به حرکت می افتد شعر

شاملو را زمزمه می کنی :

(( گر بدین سان زیست باید

پست – من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم بر بلند کاج خشک کوچه ی

بن بست

گر بدین سان باید زیست پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه –

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک )) احمد شاملو

قلم را بر می داری – شرافت انسانیت به قلم حکم می راند و تو را به نوشتن وا می دارد  و

می نویسی : (( هوا بس ناجوانمردانه سرداست )) اخوان ثالث و ناگاه سردت می شود گوئی

سالهاست که یخ زده ای . چهره ات را در دست های ناتوانت می گیری – و تو را گریه فرا

می گیرد . و بجای همه ی ناامیدان – های های گریه می کنی راستی : (( من از کجا می آیم

من از کجا می آیم ؟ که اینچنین به بوی شب آغشته ام )) فروغ فرخزاد

(( آیا چه اتفاق ؟ / کاخیست بلند که می سوزد ؟

یا خرمنی – که مانده از کینه – در آتش نفاق ؟ )) احمد شاملو

(( وطن کجاست که آواز آشنای تو چنین دور می نماید )) احمد شاملو

و یادت می افتد که تو ایرانی هستی و بقول اخوان (( نه از رومم نه از زنگم )) پس چگونه

است که ما به مرداب شبیه تر شده ایم تا جاری رود (( چه می تواند باشد مرداب

چه می تواند باشد جز تخم ریزی حشرات فساد )) فروغ فرخزاد

و این روز ها در ناتوانی مرکب این دست های در اندوه مانده – غم نان – اندیشه را باز

می دارد و مرداب جای تخم ریزی حشرات فساد .

ما می شنویم و می بینیم – و چه ناجوانمردانه از کنارشان می گذریم . بی آنکه لختی

بایستیم و اندیشه کنیم .

جناب رئیس جمهور – شما که خود را پرچم دار مظلومین جهان می دانید و با شعار مردم

دوستی و عدالت پروری و بهبود اقتصادی پای در رکاب نهاده اید – چه شده است که

شعار های اولیه ی خود را فراموش کرده اید . امروز که سرمایه ی ملی ما به بالاترین

قیمت طول تاریخ خود به فروش می رسد – اثرات پول نفت بر سفره هایمان کو ؟

چرا اینچنین فقر مالی دامن خانواده ها را آلوده کرده است ؟

تورم لجام گسیخته – فساد مالی – بیکاری – رشوه خواری – فحشا – اعتیاد  - دزدی –

خود فروشی – نیرنگ و رانت خواری و بسیاری از ناهنجاری ها در کشور در حال بیداد

است . شما بعنوان مسوول کشور در این دو سال  کدام گره از مشکلات مردم را گشوده اید

سفر های پر هزینه ی استانی در سراسر کشور و دادن صدها وعده ی نامعلوم چه اثرات

قابل مشاهده ای در بهبود وضعیت استان ها داشته است .

جمع آوری میلیون ها نامه از هموطنان دردمند و محتاج کافی نیست که به عمق فاجعه ی

بحران مالی جامعه پی ببرید ؟آیا دادن چند وام چند صد هزار تومانی برای عده ای مشکل

جا معه را حل خواهد کرد ؟ یا آنکه مشکلات دیگری را بوجود خواهد آورد .

چرا بجای حل مشکلات مادی و روانی جامعه – در حال حذف صورت مسئله هستیم .

ایجاد جو پلیسی و امنیتی در شهرها – برخورد ناثواب با تشکل ها و اجتماعات – سر کوب

آزادی خواهان و سانسور شدید اخبار و نوشته ها – زندانی کردن هر صدای حق طلب  و

نادیده گرفتن حقوق شهروندی افراد و اعدام ها ی شتابزده و بی اعتناعی به خواست عمومی

آیا منجر به بهبود وضعیت امنیتی و معشیعتی جامعه خواهد شد یا آنکه ملت را بسمت

قانون گریزی و اعمال زیر زمینی سوق خواهد داد ؟

((زندگی نامه ی شقایق چیست ؟ رایت خون به دوش – وقت سحر – زندگی را سپرده در ره

عشق – با کف بادو هر چه بادا باد )) دکتر شفیعی کدکنی

آیا نهایت سر کوب ها به هر چه بادا باد ملت تبدیل نخواهد شد ؟

جنابعالی طی سفرهای استانی میلیون ها نامه را دریافت داشته اید . آیا بیاد دارید در این

نامه ها کسی از شما در خصوص مسئله ی هسته ای و این که حق مسلم ماست خواسته ای

داشته باشد – و خواستار اقدام شما شده باشد ؟ آیا این حقیقت محض و آشکاری نیست که

همه ی خواست ها جنبه ی شخصی و مالی و کاری داشته اند .

ما مخالف پیشرفت و تعالی کشور نیستیم . ما خواهان بی نیازی از بیگانه گان و پیشرفت

علمی و تجهیزاتی هستیم و حاضریم در این راه جان خود را نیز به وطن تقدیم کنیم اما

آنچه پرسش است این که به چه قیمتی و با چه استدلالی . در حالی که صدها حق مسلم ما

در کشور نادیده گرفته می شود سخن گفتن مسوولین از حق مسلم انرژی هسته ای آیا

تعجب بر انگیز نیست ؟  شما و مسوولین گاه چنان از زبان مردم سخن می گوئید که 

انسان می ماند این مردم متعلق به کدام کشور و جامعه ای هستند . آنچه آشکار و عیان

است و همه گی ناظر آن هستیم فریاد فقر و نداری مردم است که آسمان را پر کرده است .

پا فشاری در موضوعی که به سرنوشت میلیون ها انسان در کشور دخیل است مستلزم

رفراندوم و نظر کل جامعه است . آیا براستی خبر ندارید یا آن که اکثریت جامعه را جزو

ملت ایران محاسبه نمی کنید . آیا از خود پرسیده اید ملتی که بجز انرژی هسته ای

چیز دیگری نمی خواهند چرا در سفرهایتان اقدام به نوشتن نامه های میلیونی کرده اند

آیا فکر می کنید که ملت از سر سیری و وقت گذرانی ست که نامه می نویسند یا آن که

گمان کرده اید از روی علاقه به شما و نامه نوشتن است که چنین می کنند .

اساس و بنیان خانواده در اثر تورم روز افزون و فقر مالی و کاری – در شرف فرو

پاشی ست . میزان طلاق و فساد اخلاقی روز به روز در حال افزایش است . اعتیاد میان

جوانان به حد بی سابقه ی خود رسیده است . تا کی خود و جامعه را گول زده – و همه ی

مشکلات را به گردن دشمنان و استکبار جهانی و عوامل آنان می شود انداخت ؟

آیا وقت آن نرسیده به عملکرد خود نگریسته و فارغ از توهم توطئه به سیاست ناثواب

گذشته و حال خود بدیده ی روشن بنگریم ؟

((در این جا چار زندان است – به هر زندان دو چندان نقب – در هر نقب چندین حجره

در هر حجره چندین مرد در زنجیر )) احمد شاملو

آیا حکایت ما اینچنین نشده است ؟

خبر ابتدائی که نقل قول شد مشتی ست نمونه ی خروار – که روزانه ده ها مورد آن را

می شنویم و می بینیم – و گاه ناجوانمردانه از کنارشان می گذریم . امروز هنرمندان

کشور در صورتی دارای موقعیت های مالی و اجتماعی هستند – که از سیاست دولت

حمایت کرده و وظیفه ی سفارشی نویسی را بخوبی انجام دهند . و چه هنرمندان

نجیبی که تنها بخاطر انتقاد از سیاست های دولت – گرفتار صدها مورد مشکلات 

روحی و روانی – زندان و حذف فیزیکی و ترور شخصیت شده اند .

چرا در کشور ما هر سخن حق که بر زبان و قلم آزادی خواهان جاری می شود دارای

هزینه ی سنگینی شده است ؟

متولیان فرهنگی کشور بغیر از چهارچوب فکریشان – اندیشه ی دیگری را بر نمی تابانند

بسیاری از نوشته ها و آثار هنری هیچ گاه مجوز نشر نمی یابند و هر زبان و قلم منتقد

بنام جاسوس و عامل بیگانه مورد بی حرمتی و نابرابری قرار می گیرد .

چه انسان های شریفی که بخاطر نوع نگاه و اندیشه ایشان مورد شکنجه – آزار روحی

و روانی – زندان – و حتی مرگ ناجوانمردانه قرار گرفته اند . آیا مسبب همه ی این

برخوردها هم استکبار جهانی ست ؟

در کشوری که هر اعتراض صنفی و عقیده ای به شدت سرکوب و با انگ جیره خوار بیگانه

مورد تجاوز قرار می گیرد چه انتظاری برای پیشرفت و آبادانی آن متصور است ؟

امروز شرافت انسانی افراد جامعه بعلت فشارهای مالی در خطر فرو پاشی ست . بسیاری

از هنرمندان بدون حمایت مالی و معنوی مسوولین امر و حمایت های بیمه ای و بازنشستگی

در ورطه ی فقر شدید مالی قرار گرفته اند .

اینجانب باسابقه ی بیست و چند ساله در کار فرهنگی و حضور شصت ماهه در جبهه و

تالیف پنج کتاب و مقالات بسیار هنوز شرمنده ی همسر و فرزندانم هستم . بیکاری چند

ساله و و دچار شدن به بیماری روحی روانی پنیک که سه سال است تحت نظر روانپزشک

قرار گرفته ام حاصل عشق به فرهنگ جامعه و ادبیات کشورم می باشد آیا شما فکر نمی کنید

بیمه ی درمانی و بازنشستگی نیز حق مسلم تمام افراد جامعه و خصوصا هنرمندان است البته

این حق را دولت به آسانی می تواند در اختیار ملت قرار دهد و اینجا دیگر استکبار جهانی و

عوامل بیگانه نقشی ندارند که جلوی حق ما را گرفته و مسئله را پیچیده نمایند .

این حال و روز بسیاری از هنرمندان است که هیچ نهاد ی پاسخ گوی پرسش هایشان نمی شود

و روزگار این هنرمندان جای تامل دارد که با عمری کار فرهنگی بیکار و بی مسکن شرمنده ی

خانواده ی خویش اند .

براستی آقای رئیس جمهور ما دردمان را به کجا ببریم- از چه کسی گله کنیم – از خود که رژیم

دیکتاتوری شاهنشاهی را بر انداختیم – یا مردان سیاست که چنین روزهائی را برایمان به

ارمغان آورده اند .

امروز کشور در شرایط بسیار حساسی چه از نظر داخلی و چه از نظر سیاست خارجی قرار

گرفته است اگر روزی دکتر بهشتی گفت : ((نگوئید انقلاب برای ما چه کرد – بگوئید ما

برای انقلاب چه کرده ایم ))ما ساکت ماندیم و برای انقلاب هشت سال جنگیدیم هزاران

کشته و زخمی دادیم – بمباران های وحشیانه ی شهرها را تحمل کردیم –تمام مشکلات 

و نابسامانی ها و بی تدبیری ها و کمبودها را تحمل کردیم –و هنوز هم داریم مشکلات را

تحمل می کنیم پس امروز حق داریم که بپرسیم انقلاب برای ما چه کرد ؟ امروز حق مسلم

هر ایرانی ست که بپرسد تحمل اینهمه مشکلات اکنون چه ثمری برای جامعه داشته است

آیا  عهد و پیمان ما و آرمان های انقلابی ما رسیدن به چنین روز هائی بود ؟

فریاد میلیون ها انسان آزادی استقلال و جمهوری اسلامی بود . آیا ان آزادی استقلال و

آن جمهوری و آن اسلامیت تحقق یافته است یا نه ؟

(( اینگونه است – که من از بیداری می گویم در شعر – وقتی که شهر خوابیده بود

بیدار بودم – و از بیداری گفتم – از راه – از حرکت –  همیشه از بیداری می گویم

تا بازوان عشق زیر سرماست – باید بیدار بود – باید از خواب هراسید – و آمدن

شب را ندیده گرفت )) طاهره صفارزاده

چگونه این ملت باید بگوید که حقوق اولیه ی ما کار – مسکن – آزادی بیان و اندیشه

می خواهیم و حق مسلم ماست که در کشور پدریمان زندگی کنیم . براستی با اینهمه

مشکلات و گرفتاری که این جامعه دارد ما زندگی می کنیم یا در حال اجرای نمایش

زنده بودنیم ؟

(( اگر بیفسرد این دست – کدام شاخه به اعماق آفتاب رها خواهد شد ؟

    اگر پژمرد این چشم – کدام آینه بر قامت جهان می تابد ؟ )) شهید قلم محمد مختاری

در انتها با توجه به بسیاری از خواست های برحق – که قلم توان نوشتن ندارد – موارد

زیر را که حق مسلم هر انسانی ست – خواستاریم :

1 – انجام رفراندم و نظر سنجی از طریق رای مردم در خصوص انرژی هسته ای

2 – آزادی بیان و قلم   3 – عدم تبعیض قومی و نژادی  4 – حرمت به اندیشه و تفکر

5 – ایجاد کار  و موقعیت های شغلی برابر  6 – آزادی تمام زندانیانی که بخاطر ابراز

عقیده و اندیشه ایشان در بندند 7 – عدم نقض حقوق شهروندی 8 – تقسیم عادلانه ی

در آمد های نفتی  9 – بیمه ی درمانی و بازنشستگی برای همه خصوصا هنرمندان

10 –زدودن فقر شدید مالی از دامن خانواده ها و تامین نیازمندی های اولیه ی آنان

11 – پایان دادن به نقض آشکار و پنهان حقوق بشر که ایران نیز جزو امضا کنندگان

این میثاق بین المللی میباشد 13 – پایان دادن به جو پلیسی و امنیتی در سطح شهرها

و توقف سریع اعدام های شتابزده و لغو حکم اعدام 14 – رسیدگی به وضعیت اعتیاد

گسترده و قاچاق مواد مخدر در کشور  15 – عدم جلوگیری از تشکل های صنفی و

کمک به تشکیل اتحادیه های صنفی غیر وابسته به دولت

اگر چه ممکن است شما به این نامه پاسخی ندهید و یا عواقب دهانی که بی موقع باز

شده است . گریبان مرا هم گرفته و وضعیت اقتصادی و روانی مرا از این که هست

بدتر نماید . اما من به وظیفه ی انسانی و شرعی خود عمل کردم و از این بابت در

پیشگاه خداوند – ملت ایران – و آیندگان شرمنده نیستم . امید آنکه با هم فکری و هم

اندیشی موجبات ترقی و آسایش کشور فراهم شود .

 

                                                          بهروز عرب زاده

                                                                 ب وفا

                                                         1386/6/1

 



[ شنبه 3 شهریور 1386 - 02:08 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

ما ملتی بزرگ هستیم !!!!

سه شنبه 2 مرداد 1386

 

 

            ما ملت بزرگی هستیم !!!!

 

 

گویا یکی از خصیصه های مردم ما فراموشی و عدم توجه به هنرمندان پیش کسوت شده است

در طول 28 سال پس از انقلاب که باعث مهاجرت و گریز بیش از 4 میلیون ایرانی به نقاط مختلف

دنیا گردید چهره ها ی فرهیخته و هنرمندی را که جزو سرمایه های ملی سرزمینمان بودند را نیز از

دست دادیم . بسیاری از روشنفکران  مبتکران  اندیشمندان  و سازندگان هر یک در طول این مدت به

عناوین مختلف و در اثر شرایط خاص مهاجرت کرده و دیار خود را به امید زندگی بهتر ترک کرده اند

اگر از نفراتی که در رژیم گذشته دارای مشاغلی بودند که اعدام های اولیه ی انقلاب مسبب گریز آنها

گردید بگذریم خیل بسیاری از مهاجرین کسانی ست که بر اثر بی مهری و کم توجهی دولتی و ملی بار

سنگین دوری از وطن را تجربه می کنند متاسفانه پس از بر پائی حکومت جمهوری در ایران بیشترین

صدمه را هنرمندان متحمل شده اند سیاست کلی نظام از بدو تشکیل با پرورش عده ای و سرکوب

عده ای دیگر شکل گرفته است فراموش نمی کنیم که چه انسان های نازنینی را فقط بخاطر طرز

تفکرشان مورد بی مهری قرار داده ایم و چه انسان های بی هنری را که به مدد سیاست های حاکم

و تبلیغات حکومتی جایگزینشان کرده ایم آنچه موجب سوال است آن که حکومت چرا خود زمینه ی

چنین کارهائی را فراهم می کند اگر به همایش ها گنگره ها و سمینارهای برگزار شده در این چند

سال نظری بی افکنیم خواهیم دید که سفارش نویسی و تبلیغ ایدولوژی خاص و پرورش مداحان

چگونه عرصه را بر هنرمندان اصیل که جز به هنر ملی و ایرانی و ذاتی خود فکر نمی کنند بسته

است . رسانه های ملی و دولتی که بیش از 99 درصد آن دولتی و یا غیر مستقیم زیر نظر دولت

قرار دارند ( آن یک درصد باقی مانده نیز از ترس حذف قادر به سخن گفتن نیست ) نه تنها از

مفاخر ملی معاصر که زنده اند یادی نمی کنند بل درمواقعی با هجوم تبلیغاتی و تراشیدن

عنوان های جعلی سعی در مخدوش کردن اعتبار ملی آنان می گردند تا جائی که نام بردن

از کسانی مثلا در صدا سیما ممنوع بوده و قبل مصاحبه  به شخص مصاحبه شونده تذکر داده

می شود و در صورت عدم رعایت دچار قیچی سانسور می شود در عوض مداحان خود را به

هر طریق ممکن و با تبلیغات گسترده و حمایت های  مالی متنوع و سپردن مسئولیت های

گوناگون جایگزین آنان می کنند . دستگا ه های عریض و طویلی در سیاست گذاری بخش فرهنگ

کشور دخیل هستند که هر کدام بنا به سلایق و و سفارش سکان دار بخش فرهنگ کشورند در

رسمی ترین نگاه  وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی قرار دارد که گویا با تغییر وزیر در هر دوره

سیاست های آن هم دچار تغییرات عمده ای می شود تا جائی که مثلا مجوز داده شده ی وزیر قبلی

برای فلان کتابی در حکومت وزیر فعلی لغو شده و حتی  داشتن و خواندن آن موجب تعقیب قضائی

می شود البته نقش ارشاد در سیاست گذاری فرهنگی بسیار ناچیز می باشد زیرا که نهاد ها ارگان ها 

و سازمان های بیشماری در بخش فرهنگی دخیل و تاثیر گذارند از جمله بسیج سپاه  پایگا ه های 

مقاومت مساجد گرفته تا ادارات و نهاد های دیگر و البته هر کدام با عملکردی متفاوت شاید تنها

وجه اشتراک اینان پسوند انتهائی آنان باشد که کلمه ی اسلامی را یدک می کشند گوئی فرهنگ در 

در این مملکت تنها اسلامیست و هیچ فر هنگ ایرانی و ملی و سایر فرهنگ ها که در همدیگر تاثیر

گذاشته اند وجود ندارد به هر جهت در این نابسامانی فرهنگی  سری که بی کلاه می ماند همانا

قشر بسیار زیادی از هنرمندان خارج از این مکان هاست که فارغ از سیاست سفارشی و نمایشی

این نهاد ها مسیر خود را دنبال می کنند که بر اثر این بی مهر ی ها یا مجبور به ترک وطن

می شوند و یا اگر امکاناتی نداشته باشند می مانند و زجر کش می شوند . ای کاش می توانستم از

روزهای زندگی شاعرانی و نویسنده گانی برایتان بنویسم که تنها آوردن نامشان برای فرهنگ ما مایه ی

افتخار ابدی خواهد بود کاش می توانستم از روز های پا یانی نصرت رحمانی آن شاعر بلند مرتبه برایتان

بگویم که در چه شرایط اسفناک مالی و بی مهری جان سپرد یا از فریدون مشیری آن شاعر کوچه ها

که با چه زخم هائی از ما بر قلبش جان سپرد کاش می شد نوشت حسین منزوی آنکه غزل معاصر وامدار 

اوست در چه شرایطی می زیست از گلشیری نوشت که چگونه تا پایان عمر لذت سقف خانه ی خودی را نچشید

از شاملو که نامش ممنوع بود و ممنوع کرده اند و ای کاش ..... نه بگذارید حرف هایمان را در دلمان انباشته کنیم

ما مردم قدر نشناسی هستیم ببینید با بزر گانمان چه کرده ایم هزاران اندیشمند و هنرمندمان در شرایط اسفباری

مرده اند ما مسبب مرگشان بوده ایم با بی توجهی و عدم استقبال از آنان و هزاران نفر از آنان که هنوز زنده اند

مشتاق حمایت ما هستند دو روز پیش خانم سیمین دانشورهمسر جلال آل احمد بانوی اندیشمند و جزو مفاخر ملی

ما بعلت عفونت ریه در بیماستان خیریه بستری شده است بانوی که فرهنگ ما بخاطر یک عمر تلاش و نوشتنش

مدیون اوست او شایسته ی تقدیر و حمایت است چند صد سال باید بگذرد تا ما افرادی چون ا و و سیمین بهبهانی و

چند شخصیت دیگر که هم اکنون زنده اند را به خود ببینیم لعنت به ما که با بزرگانمان بد می کنیم حرمتشان را

می شکنیم بی توجه از کنارشان می گذریم  ما با خودمان هم بد کرده ا یم با فرداهایمان هم بد کرده ایم گویا مرده پرستی ما چه حکایت ها که ندارد و در این ممکت هنرمند خوب آن است که یا زنده نباشد یا سفارش پذیر باشد

بگذریم بیائید قدر بزرگانمان را بدانیم قبل از آنکه ما را وداع کنند حرمتشان بگذاریم از آنان که عمری به کشور

خدمت کرده اند تقدیر کنیم و از دولت بخواهیم که هنرمندان را زیر چتر حمایتی بیمه ای و مستمری بازنشستگی

قرار دهد فارغ از طرز تفکرشان ما ملت بزرگی هستیم ما را چه شده که فراموشی و عدم توجه جزو خصایصمان

قرار گرفته است یک صدا بخواهیم که هنرمندان پیش کسوت مشمول حقوق مستمری و بازنشستگی قرار گرفته

و سایر هنرمندان جوان تحت پوشش بیمه ی بازنشستگی و درمانی و عمر قرار بگیرند ما ملت بزرگی هستیم .

 

                                                                             بهروز عرب زاده ب وفا

                                                                                 1/5/1386  



[ سه شنبه 2 مرداد 1386 - 02:07 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

جرعه ای حرف از کتاب دستهای آویز شاخه ها

سه شنبه 2 مرداد 1386

 

 

 

 

                     جرعه ی حرف

 

 

دل خوشی های سگی

کنار خیابان های انتظار

طلوع آفتابی که هیچ

                           آفتابی که هیچ

چه مدت است مسافرت

مسا فران چمن هی خیس

شکسته گان چند فرسخ

برگردید

           فصل فصل توشه

                                 سبد سبد اندیشه

تاریک نشسته ا ئیم زیر سقف آسمان

کسی تعارفمان کند خانه ای

 

این خانه ازان کیست

به خانه ام تعارف می کنی مرا

 

دل خوشی های سگی

کنار خیابان های انتظار

ذوق های آبکی

شب های آفتابی  مان کجاست

                                      روز ستاره مندی پیدا نیست

و این درخت ها چه لاغر و مردنی در جنگل چاق ها

به آسمان  سرنوشت خو یش  دخیل وارند

صدای جیرجیرک تنها صداست

هیچ کس به تعارف جرعه ای حرف

شاخه های خویش میهمان پرنده ای نمی شود

هیچ کس دوباره متولد نمی شود

هر روز می میرد

                    امروزمی میرد

                                      فردا ....

هیچ کس به مرثیه ی غزل های سپید

حرف های شکسته ی سوزش

                                     سوزش مرگ های متراکم

زمین های خود شخم نمی زند

تاریک نشسته ایم

                      آخرین مرگ شناسنامه ای قدم بزند

کسی بگوید:

                  شاملو رفت

                                 هوشنگ (1)

                                                    نصرت (2)

                                                                   و .....

نه نه

         هیچ کس باور نمی کند مرگ خویش را

ببین چقدر مرده ایم آخرین مرگمان برسد

 

کسی بگوید :

               حرف مرد

                           درخت

                                   ستاره

 

و باز زیر سقف آسمان  تیره 

که نمی دانم از کدام آسمان تیره

دل خوشی های سگی

                      کنار خیابان های انتظار

                                                   طلوع آفتابی که هیچ

                                                                              آفتابی که هیچ .

 

                                             

                                                          بهروز عرب زاده

                                                              ب وفا

 

 

1-       هوشنگ گلشیری داستانسرای موفق فقید

2-      نصرت رحمانی شاعر توانای فقید

 

                                   



[ سه شنبه 2 مرداد 1386 - 02:07 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

احترام بوسه های آتشین از کتاب دستهای آویز شاخه ها

سه شنبه 2 مرداد 1386

 

 

 

                          احترام بوسه های آتشین

 

 

 

نوشت دود

اجاق خاکستری کنده شد

درخت خیال سبز

روی صندلی اوهام برای نشستن پرسه زد

تبر ها برای احترام سرخ

بوسه های آتشین را دریغ نکرده اند

و دود

نشانه ی سبز

و این کنده ها ی بی سر

پرسه های باید نباید های مکرر

کلاه خود به احترام تبر در دست نشسته اند

 

کجای این جنگل خاموشی ست

آسمان نشسته در زانو

دخیل بوسه ها

لب های گردن بید هم لیسیده است

و این تخته سیاه

                تا رسیدن به کلاس

کلاه خود به احترام تبر در دست نشسته است

 

      ***

مدادم از درختی ست در ارتفاع بادها

به احترام تبر کلاه آ از سر گرفته است



[ سه شنبه 2 مرداد 1386 - 02:07 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

ایست های مذمن حرکت از کتاب دستهای آویز شاخه ها

سه شنبه 2 مرداد 1386

 

 

                           ایست های مذمن حرکت

 

 

 

 

تسبیح دوره می کنم

دوباره ی صد ساله های مرگمان

هجای شکسته نترس

میان خواب ها از بیدار نترس

دیریست کشانده ایم  مرگ های جستجو گر را

                                            به ضیافت نازکین گوی خونین

نترس در باغچه های احساس

میان رخنه های عطش

                           بازتاب مرگمان دوباره به مرگد

آه چه مانده است میان این اوزان

افاعیلی که در خویش

مرد های شکسته ی زن را دوباره مصلوب می کند

نترس

نترس اینجا آدم های اساس خوار محبوب

در جیب های پر از دوستی های مخملین

نقل شکل های بی پیکر

                          ایست های مذمن حرکت

برای مرد های خواب و بیدار شب هامان پاشیده اند

نترس

ساق های زایمان طفل بی سخن

             بلم های مردمان نشسته ی خستگی های سر به زیر گرفته اند

نترس

نفس های خاکستری جزیره های سرگردان هنوز

چائی های رنگ برگشته ی خویش

                                       رهگذران قهوه خانه هامان عربده می کشد

نترس

از فیلم های جنائی کوچه هاتان نترس

میان این تسبح

دیوار صد ساله های مرگمان به تصویر نشسته است

نترس

    نترس

        نترس

 

                                                      بهروز عرب زاده

                                                           ب وفا



[ سه شنبه 2 مرداد 1386 - 02:07 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]

می آید ؟ نمی آید ؟ از کتاب تردیدهای مکرر

سه شنبه 2 مرداد 1386

 

 

 

        می آید ؟ نمی آید....

 

 

 

می آید

 

        فعل خواهش است از مصدر اظطراب

 

بی آنکه بدانیم دستور زبان می شود

 

و مفعول را به دلهره ها پیوند

 

و چراغی لرزان بر مسیری خاموش می آویزد

 

 

اما

 

     نمی آید که صفت است

 

موصوف را همیشه پشت اقسام جمله

 

که دهلیز دهلیز در آن حروف مرکب آویخته ایم

 

                                          غایب می کند

 

و قیدی از تاریکی را بر اسم ذات ضمیمه

 

 

 

و اگر بیاید

 

        جمله ای مجهول است

 

که استمرار انتظار را از ماضی ملموس

 

                                              تا نهایتی مخشوش

 

بی آنکه نه حال خبری باشد و نه غالبا" بی واسطه

 

                                                  مفرد می کند

 

و اینگونه تا به کی مه آلود

 

نه امیدوار و نه از شاید پشیمان

 

جنازه ای که متمم آینه گشته باشد

 

 

    کلمه به کلمه

 

جمله ها را به حالتی از زمان

 

بی آنکه

 

      ما نشانه ای از جمع

 

نهاد را به میهمانی خود خلوت کرده باشد

 

رهسپار جمله های بی ربط می شود

 

و اینسان

 

          مفهوم از ترکیب گریزان است

 

آنسان که من

 

از سطرهای مفرد مفرد

 

                               به فعل می آید دچار

 

 

                                                        بهروز عرب زاده

                                                          ب . وفا



[ سه شنبه 2 مرداد 1386 - 02:07 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| بهروز عرب زاده ] [ شعر درگیر , ] [+]